سید جواد طباطبایی چند سالی است، با نگارش آثاری در زمینه تاریخ اندیشه سیاسی بقول خودش پروژه ای را برای شناسایی علل انحطاط اندیشه سیاسی، تاریخنگاری و تجدد آغاز کرده است. طباطبایی در محافل دانشجویی و سیاسی، به عنوان روشنفکری سکولار شناخته می شود. کسی که بارها مخالفت روشن خود را با پروژه روشنفکری دینی اعلام کرده است- اگرچه نباید از چرخش ناگهانی او در میل به سوی فقه  و فقها که در کتاب آخرش، حکومت قانون به تشریح اصول آن پرداخته است، غفلت ورزید. سال گذشته قرار شد در جمع کوچک سه نفره دانشجویی، تمام کتاب های طباطبایی را با هم مرور کنیم و در آخر هر یک از ما کتابی از او را نقد کنیم. در این میان من کتاب مکتب تبریز و مبانی تجدد خواهی، را انتخاب کردم. مکتب تبریز، از جمله کتابهای حجیم طباطبایی است که به مساله آشنایی ایرانیان با اندیشه های جدید غربی در دارالسلطنه تبریز می پردازد. البته در کنار این موضوع، وی مطالب دیگری را نیز در این کتاب جای داده است.
مطالعه مکتب تبریز مانند دیگر کتاب های او، نمودار دو مساله مشترک است. یکی ضعف اطلاعات تاریخی طباطبایی است و دیگری بداخلاقی های وی در باب شخصیت ها یا آثار علمی. من قصد ندارم در اینجا به نقد کتاب بنشینم. هنوز در حال مطالعه هستم و تا کنون نکات فراوانی را یادداشت کرده ام. اما امیدوارم بتوانم بزودی سر و سامانی به یادداشت هایم بدهم و مقاله ای مفصل بنویسم.